Toepassing Dienstenrichtlijn
De Dienstenrichtlijn is van toepassing op een breed scala aan economische activiteiten, die niet in loondienst en gewoonlijk tegen vergoeding worden geleverd. Deze activiteiten kunnen betrekking hebben op management-consultancy, certificering, faciliteitenbeheer, reclame, juridische en fiscale bijstand, bedrijfsmatige kamerverhuur, Air-BnB verhuur, ambulante handel, vastgoedmakelaardij, architectuur, operational lease, toerisme, recreatie, strandpaviljoens, passagiersvaart, detailhandel, distributie, horeca-exploitatie, raamprostitutie, evenementen, persoonlijke verzorging, autorijscholen, ICT-dienstverlening, schoonmaakdiensten etc.
Uitgangspunt is het vrij verkeer van diensten binnen de EU. De toegang tot of uitoefening van een dienst mag niet afhankelijk worden gesteld van eisen die niet voldoen aan de principes van non-discriminatie, noodzakelijkheid en evenredigheid.
Grensoverschrijdende dienstverlening
Voor de toepassing is niet vereist dat de dienstverlening grensoverschrijdend is. Dit kan ook wanneer alle aspecten van de dienst zich binnen één EU-land afspelen. De genoemde eisen kunnen in algemeen geldende regels zijn opgenomen of vertaald zijn in een verbod behoudens vergunning.
Schaarste onder de Dienstenrichtlijn
Buiten de in aantal beperkte gevallen van fysieke of technische schaarste is het niet de Dienstenrichtlijn zelf die rechten op uitoefening van diensten schaars maakt. In vrijwel alle gevallen heeft het bevoegde bestuursorgaan de schaarste zelf in het leven geroepen. Dit gebeurt door expliciet of impliciet een plafond vast te stellen in het aantal rechten dat kan worden uitgegeven. Een maximum in het uit te geven rechten leidt er in de regel toe dat er meer gegadigden zijn, zodat er sprake is van schaarste. Het bestuursorgaan wijst dan vaak naar de Dienstenrichtlijn als de oorzaak hiervoor. Dit is niet terecht. Het besluit van het orgaan om een plafond in te stellen was de oorzaak van de schaarste. In een blog is dit wel aangeduid als “De Grote Leugen“.